Contact Us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right. 

30 Prinsessegracht
Den Haag, ZH, 2514 AP
Netherlands

Museum Meermanno | Huis van het boek (vroeger Meermanno-Westreenianum) is het oudste boekenmuseum ter wereld. Het is gevestigd in het voormalige woonhuis van de stichter van het museum Willem Hendrik Jacob baron van Westreenen van Tiellandt (1783-1848) aan de Prinsessegracht in Den Haag en richt zich op het geschreven en gedrukte boek in al zijn vormen, in heden en verleden. De ontwikkeling van de vormgeving van zowel oude als moderne boeken staat daarbij centraal.

De hondengrafjes

DE HONDENGRAFJES

Baron Van Westreenen was niet alleen een groot liefhebber van handschriften, boeken en kunst, maar ook van honden. Tijdens zijn leven had hij er minstens zeven. Hun namen zijn bekend: Caesar, Negresse, Diana, Actaeon, Donau, Leto en Feltlauff.

Toen Diana, Actaeon, Donau en Leto stierven, werden ze bijgezet in een kleine begraafplaats die voor het koetshuis was aangelegd. Van Westreenen liet op hun graven stenen met inscripties plaatsen. Het was de bedoeling dat Feltlauff, die zijn baasje overleefde, in het graf van de baron zou worden bijgezet – hij had dit testamentair laten vastleggen – maar dat is niet gebeurd.

De grafstenen voor de honden zijn nog te zien in de tuin van het museum. De grafschriften, in het Latijn, wemelen van de spelfouten omdat de steenhouwer het handschrift van de baron niet goed kon lezen. Zo staat er bijvoorbeeld Hollndico op de steen van Leto, waar Hollandico had moeten staan. De teksten getuigen van veel liefde. Zo luidt de graftekst voor Actaeon: ‘Ter nagedachtenis aan het spierwitte hondje Actaeon, toonbeeld van ijdelheid en schoonheid, heeft Baron Van Westreenen van Tiellandt met een bedroefd gemoed deze steen geplaatst in het jaar 1845.’

Op 22 juli 1878 haalde de Arnhemsche Courant een anekdote op over Van Westreenens ongewone hondenliefde: ‘Wanneer een zijner viervoetige huisgenooten het tijdelijke met het eeuwige verwisselde, […] had er eene plegtige begrafenis plaats; de baron zelf ging, gekleed met zijn gegalonneerden rok van thesaurier en archivaris van den Hoogen Raad van Adel, als eerste rouwdrager achter het lijk, dat in een fraaije kist besloten was. De lijfjager [een bediende] volgde met de nagebleven honden, als nabestaanden van den overledene, en alle andere dienstboden van den huize namen deel aan den begrafenisstoet.’

‘Dit fraaie verhaal’, oordeelde W.A. Laseur in 1998, ‘bevat stellig een kern van waarheid. Voor Van Westreenen bezaten zijn huisdieren bijna menselijke waarden.’

De hondengrafjes

De hondengrafjes

De hondengrafjes

De hondengrafjes