Contact Us

Use the form on the right to contact us.

You can edit the text in this area, and change where the contact form on the right submits to, by entering edit mode using the modes on the bottom right. 

30 Prinsessegracht
Den Haag, ZH, 2514 AP
Netherlands

Museum Meermanno | Huis van het boek (vroeger Meermanno-Westreenianum) is het oudste boekenmuseum ter wereld. Het is gevestigd in het voormalige woonhuis van de stichter van het museum Willem Hendrik Jacob baron van Westreenen van Tiellandt (1783-1848) aan de Prinsessegracht in Den Haag en richt zich op het geschreven en gedrukte boek in al zijn vormen, in heden en verleden. De ontwikkeling van de vormgeving van zowel oude als moderne boeken staat daarbij centraal.

Drukkers in de Marge

DRUKKERS IN DE MARGE

Drukkers in de Marge, Zo’n uitvreter toch! Een vriendendoos voor Kees Thomassen, 2000 [pp ned zoon uitvreter toch]

Drukkers in de Marge, Zo’n uitvreter toch! Een vriendendoos voor Kees Thomassen, 2000 [pp ned zoon uitvreter toch]

In 1985 publiceerde het Museum Meermanno Drukkers in de marge. Dit boekje verscheen ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van de Stichting Drukwerk in de Marge, een vereniging van plezierdrukkers.

In de roerige jaren zestig was er van alles en nog wat veranderd, ook in de druktechnieken. Offset nam de plaats in van het zetten en drukken met loden letters op de handpers: die oude materialen werden met containers tegelijk weggegooid. De amateurdrukkers hebben daarvan nog veel materiaal gered en drukten voortaan hun boekjes thuis, in de schuur, de keuken of de huiskamer.

In de jaren zeventig nam het aantal Nederlandse marginale drukkers snel toe, mede geïnspireerd door buitenlandse small presses. Dat het drukken een tijdrovende bezigheid was, zag je terug in de namen van de kleine drukkers, namen als De slofpersDe Lange Afstand en Presse d’Escargot.

Er is veel vergaderd over de doelstellingen van de Stichting Drukwerk in de Marge, en die doelstellingen zijn niet altijd hetzelfde gebleven. Was men in de beginjaren van mening dat margedrukkers ‘nauwelijks geïnteresseerd’ dienden te zijn in verkoop of omzet, in 1982 werd de definitie van ‘niet-commercieel’ opgerekt: van de 200 margedrukkers die indertijd waren aangesloten, waren de meesten nu ‘wel bereid hun voortbrengselen te verkopen om althans een deel van hun kosten terug te verdienen’.

Maar het voornaamste bleef dat margedrukkers ‘niet-beroepsmatig’ werkten, dat wil zeggen: dat zij drukten in hun vrije tijd, ‘uitdrukkelijk voor hun genoegen’.

Dat dit genoegen breed werd gedeeld is onder meer terug te zien in de tientallen projecten die de margedrukkers sinds 1981 gezamenlijk hebben ondernomen. Vaak ging het daarbij om huldeblijken voor collega-margedrukkers. Een voorbeeld hiervan is Zo’n uitvreter toch! Een vriendendoos voor Kees Thomassen. Deze fraaie doos, met daarin 23 bijdragen van margedrukkers, verscheen in 2000 in een oplage van 45 exemplaren.